De effectiviteit van internationaal milieurecht

Het recht is noodzakelijk om menselijk gedrag te reguleren. Dus ook om menselijk gedrag met betrekking tot het milieu te reguleren. [1] Het milieu is een globale verantwoording, en om het menselijk gedrag te reguleren met betrekking tot het milieu, dient het milieu te worden geplaatst onder internationaal milieurecht. [2] Internationaal milieurecht is een rechtsgebied dat nog in ontwikkeling is. Maar met vele pogingen tot het reguleren van het globale milieu, waarbij sommige verdragen effectiever waren dan andere, kan er alvorens worden geconcludeerd dat het internationaal milieurecht op zijn minst haar best doet om het menselijk gedrag met betrekking tot het milieu te reguleren. [3] Echter blijft de vraag centraal hoe effectief dit milieurecht nou eigenlijk is. Daar wordt, in wat volgt, een antwoord op geformuleerd.

Het internationale milieurecht kent een startmoment in 1972. In dat jaar werd namelijk de conferentie met betrekking tot het milieu vanuit de Verenigde Naties gehouden (United Nations Conference on Human Environment). Uit deze conferentie is een programma ontstaan, met als gevolg dat er verdragen zijn ontwikkeld die hebben gepoogd om het milieu, althans het menselijk gedrag tot het milieu, te reguleren. Na deze pogingen volgden nog andere pogingen, waaronder de Earth Summit en de bekende Agenda 21. Al deze verdragen hebben allemaal doelen, want internationaal milieurecht is immers niet volledig naleefbaar. Staten kunnen daardoor enkel doelen afspreken die zij pogen na te leven, maar Staten kunnen er niet (door wetenschappelijk overtuigende redenen) er volledig aan worden gehouden. [4]

Met al deze pogingen, die in principe niet veel bijdrage hebben geleverd aan het veranderen of reguleren van het milieu kan er eigenlijk worden geconcludeerd dat internationaal milieurecht helemaal niet effectief is om het milieu te reguleren. Klimaatverandering heeft namelijk, volgens wetenschappelijk onderzoek, hoogstwaarschijnlijk als meest beïnvloedbare factor, het menselijk gedrag ten opzichte van het milieu. Wij als mensen zijn dus, met andere woorden, hoogstwaarschijnlijk, wetenschappelijk gezien, een van de meest verstorende factoren wat klimaatverandering veroorzaken. Verdragen die enkel doelen stellen en die dus wetenschappelijk gezien niet kunnen bijdragen aan het reguleren van het milieu, dragen in principe geen steentje bij. Het is goed dat ze er zijn, maar effectief zijn ze niet geweest.
De mens dient dus vooreerst haar eigen gedrag aan te passen, wil een verdrag effectief kunnen zijn.

[1] Hans Kelsen, General Theory of Norms (Clarendon Press, 1991) 131; Regina Axelrod and Stacy VanDeveer, The Global Environment: Institutions, Law, and Policy (CQ Press, 2014) 1; Philippe Sands and Jacqueline Peel, Principles of International Environmental Law (Cambridge University Press, 2012) 263.

[2] Robbert Kates, Thomas Parris and Anthony Leiserowitz, What is Sustainable Development? (Proquest, 2005) 10.

[3] O Young and M Levy, ‘The Effectiveness of International Environmental Regimes’ in Oran Young (ed), The Effectiveness of International Environmental Regimes: Causal Connections and Behaviorial Mechanisms (Cambridge: Massachusetss Institute of Technology, 1999) 1, 1; Regina Axelrod and Stacy VanDeveer, The Global Environment: Institutions, Law, and Policy (CQ Press, 2014) 1.

[4]Regina Axelrod and Stacy VanDeveer, The Global Environment: Institutions, Law, and Policy (CQ Press, 2014) 97.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s